ცურვას ღრმა ადგილას არავინ სწავლობს

წინა პოსტის გაგრძელებად, სადაც ვაჩვენე, რომ თითოეულ ბაზარს საკუთარი დომინანტური ხახუნი აქვს (შესაბამისობა ესპანეთში, ლოკალიზაცია საქართველოში, დაფინანსება არგენტინაში), დღეს პირად ისტორიას გიზიარებთ, სადაც ბაზარი არასწორად წავიკითხე.

ვებ გაყიდვების დივერსიფიკაციისა და მზარდი ბაზრების პოვნის გეგმის ფარგლებში ბენილუქსში კამპანიები გავუშვით ერთი შეხედვით უნაკლო ლოგიკით: „მაღალი ხელფასი ნიშნავს მაღალ მსყიდველობით უნარს, ანუ მაღალი კლასის ჩოგნებს“. ამ მიმართულებით ძლიერად ვიმოქმედეთ და შედეგი არ მოვიდა.

საქმეს შევუდექი. მხოლოდ სარეკლამო პლატფორმების დაშბორდებზე ყურება შევწყვიტე და კომერციულ გუნდს დავუჯექი, რომელიც ბაზარს ნებისმიერ დაშბორდზე უკეთ იცნობდა. მათი ნანახი Padel Days-ის ყოველწლიურ ანგარიშს შევადარე, რომელიც კომპანიისა და ზოგადად ბაზრის მდგომარეობას მიმოიხილავს.

დასკვნა სხვა აღმოჩნდა. მოსაზრების პირველი ნახევარი ისევ მართებული იყო, მაგრამ ბენილუქსი პადელის განვითარებადი ბაზარი იყო. ესენი მომხმარებლები იყვნენ, რომლებიც ბუმის შუაგულში ახალ სპორტს ცდიდნენ, ანუ იწყებენ საწყისი დონის ინვენტარით და მაღლა მხოლოდ მაშინ ინაცვლებენ, როცა გაიტაცებს. ჯერ ფეხის წვერს სველებენ.

კამპანია ძირითადად დაბალი კლასის პროდუქტებზე და აუთლეტზე გადავიდა. შედეგი ერთი კვირიდან მეორემდე გამოჩნდა, ბიუჯეტის წილის შეუცვლელად.

Clayton Christensen ამას „jobs to be done“-ით ხსნის: პროდუქტს არავინ ყიდულობს, მას კონკრეტული სამუშაოსთვის „ქირაობენ“. აქ სამუშაო იყო არა „საუკეთესო ჩოგნის ქონა“, არამედ „ამ სპორტის ცდა მთლიანად ჩართვის გარეშე“. ეს ესპანეთის, საქართველოსა და არგენტინის იგივე გაკვეთილია, ერთი დამატებითი განზომილებით: უნივერსალური პლეიბუქი არ არსებობს.

მსყიდველობითი უნარი გეუბნება, რამდენის დახარჯვა შეუძლია ბაზარს. გამოცდილება გეუბნება, რის საყიდლად არის მზად.