რა მასწავლა რაგბიმ გუნდების შენებაზე

კარიერის განმავლობაში ვხელმძღვანელობდი პროექტებს, რომელთა მთავარი ორიენტირი ზრდის მეტრიკები იყო და გზად ლიდერობის ბევრი გაკვეთილი მივიღე, მათ შორის უეჭველად შემიძლია რაგბი დავასახელო.

მან მომცა გაკვეთილები, რომლებიც დაშბორდებში ან მარკეტინგის წიგნებში ვერ ვიპოვე, ფორვარდად თამაშით არგენტინაში, ესპანეთში და საქართველოშიც კი.

მახსოვს UBA-ში Bourdieu-ს კითხვის დრო, რომელიც ამბობდა, რომ სტრუქტურები აზრს მხოლოდ მაშინ იძენენ, როცა „ჰაბიტუსში“ განსხეულდებიან, იმ შინაგან განწყობაში, რომელიც მოქმედებას ინსტრუქციის გარეშე წარმართავს.

მოედანზე ზუსტად იგივე ხდება. სკრამი, ტალახი, არეული რაკი... ეს არ არის მოქმედებები, რომლებიც იერარქიული ბრძანებით ან ინდიკატორისთვის სრულდება: მათ აკეთებ, რადგან ინდივიდუალური ერთგულება კოლექტივს ერწყმის. ეს ყველა სპორტში ხდება, მაგრამ რაგბიში მთელ სხეულს დებ.

გუნდი იზრდება და მასშტაბირდება, როცა კულტურა უხილავ შრომას სისტემის საფუძვლად აქცევს. როცა იმის ძალისხმევა, ვინც წნეხს იღებს და სხვისთვის დასრულების პირობებს ქმნის, მსხვერპლად კი არ აღიქმება, არამედ რაღაც უფრო დიდის ნაწილად ყოფნის ბუნებრივ გზად.

კომპანიებისა და პროდუქტების მართვაში პარალელი აბსოლუტურია: ინდივიდუალურ ტალანტზე დამოკიდებულების და იზოლირებული მუშაობის სისუსტე სისტემას დაუცველს ტოვებს, როგორც კი კონტექსტი მკაცრდება. ნამდვილი სუვერენიტეტი იმით იქმნება, რომ ყველას ჰქონდეს მკაფიო პასუხისმგებლობა, პროექტი საკუთარად იგრძნოს და იმუშაოს იმის ცოდნით, რომ გვერდით მდგომი უპასუხებს, ზემოდან კი პირობები უზრუნველყოფილი იქნება.

კითხვა ისაა, რამდენ ღირებულებას და, უპირველეს ყოვლისა, დროს ვკარგავთ ყოველდღე, როცა ვდებთ რეალური მიზნით გაერთიანებული გუნდების შენებას, მისი უთვალავი უპირატესობით (ლოიალობა, პროდუქტიულობა, გუნდის დაბალი დენადობა, სტრუქტურირებული შიდა ტალანტი და ა.შ.) და არა მხოლოდ მოკლევადიანი მეტრიკებით.

ამ ფიქრის დასასრულებლად, ლივერპულის დევიზს მოვიხმობ: You'll Never Walk Alone.